Prinsjesdag 2026: Hoe Nieuwe Kabinetsplannen de ZZP’er en de keihard werkende mens onder druk zetten

Prinsjesdag 2026 heeft weer nieuwe kabinetsplannen gepresenteerd die niet alleen de algemene economie en zorg raken, maar ook directe gevolgen hebben voor zelfstandigen zonder personeel (ZZP’ers) en mij als medewerker. Als ZZP’er gedeeltelijk in loondienst voel ik me persoonlijk getroffen door deze veranderingen, die mijn ondernemersvrijheid inperken, mijn financiële situatie onder druk zetten en mijn toekomstperspectief vertroebelen.

Wet DBA en de druk om tijdelijk in loondienst te gaan

Een van de belangrijkste en meest ingrijpende ontwikkelingen is de aanhoudende onzekerheid rondom de Wet Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties (Wet DBA). Doordat opdrachtgevers steeds voorzichtiger worden met het inhuren van ZZP’ers, uit angst voor fikse boetes en naheffingen. Heb ik mij genoodzaakt gezien om tijdelijk gedeeltelijk in loondienst te gaan. Dit is een malle situatie: als zelfstandig professional wil je juist flexibiliteit en zelfstandigheid, maar de wetgeving en de markt dwingen mij mijn eigen ondernemerschap tijdelijk deels los te laten.

Tijdelijk en deels loslaten van je eigen onderneming én het urencriterium

In het licht van de blijvende onzekerheid rondom de wet DBA en de gevolgen voor zzp’ers speelt het zogenaamde urencriterium een belangrijke rol. Volgens de Belastingdienst moet je als ondernemer minimaal 1.225 uur per jaar (ongeveer 24 uur per week) besteden aan je eigen onderneming om in aanmerking te komen voor het enige belastingvoordelen zoals zelfstandigenaftrek en MKB-winstvrijstelling. Dit urencriterium geldt ook als je, naast je eigen onderneming, een (gedeeltelijke) loondienstbetrekking hebt. Als ZZPer mag je dan weer niet voor 1 opdrachtgever werken. Met als gevolg versnipperende uren bij diversen opdrachtgevers en werkgever = onrustig werken. 

Wat betekent dit als je naast je zzp-werk 24 uur in loondienst gaat? 

De Belastingdienst rekent de uren die je in loondienst werkt niet mee voor het urencriterium van de onderneming. Je moet dus naast die 24 uur loondienst nog steeds 1.225 uur per jaar aan je eigen onderneming besteden. Dat komt neer op ongeveer 23,5 uur per week ondernemen, naast de 24 uur voor je werkgever. In mijn geval betekent dit dat ik in totaal circa 47,5 uur per week moet werken om aan het urencriterium te voldoen en mijn enige fiscale voordeel als ondernemer te behouden. Het tijdelijk en deels loslaten van je onderneming, en deels in loondienst gaat, maakt het daarmee voor veel zzp’ers lastiger om aan het urencriterium te blijven voldoen. Dit kan ertoe leiden dat zij hun ondernemersvoordelen verliezen, met hogere belastingdruk en minder voordeel als zelfstandige tot gevolg. Kortom, het kabinet dwingt zzp’ers die tijdelijk een baan aannemen om praktisch dubbele uren te maken om het fiscale ondernemerschap te behouden. Dit vergroot de werkdruk en zet grote druk op de balans tussen prive, loondienst en zelfstandig ondernemerschap, juist in een tijd waarin veel zzp’ers al kampen met onzekerheden.

Verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zzp’ers en gevolgen 

In de Miljoenennota 2026 wordt gesproken over het versterken van het sociaal vangnet voor zelfstandigen zonder personeel, waarbij het kabinet inzet op een verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) voor zzp’ers. Dit moet de financiële risico’s bij arbeidsongeschiktheid beter opvangen en voorkomen dat zelfstandigen zonder vangnet komen te zitten. De invoering van deze verplichting kan betekenen dat iedere zzp’er zich verplicht moet verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid. Hoewel het logische doel is om zzp’ers meer zekerheid te bieden, roept dit ook zorgen op rond de toegankelijkheid en betaalbaarheid van arbeidsongeschiktheidsverzekeringen. Uit eigen ervaring weet ik dat de graaiende verzekeraars, ondanks medische verklaringen van specialisten, vaak een verhoogd risico inschatten voor mensen met een medisch verleden. Dit heeft bij mij geleid tot discriminatie en uitsluiting van een AOV-Verzekering omdat ik een voorgeschiedenis van borstkanker heb. Ondanks de specialisten aangeven dat ik genezen ben en daarmee weer net zo veel risico heb op het krijgen van deze nare ziekte als ieder ander. Heeft de verzekeraar achter zijn bureautje bepaald dat ik een hoger risico vorm dan hij of zij. Deze situatie brengt mij in een lastige positie: ondanks een gezonde medische situatie wordt mij het recht op een wettelijke verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering ontzegt. Wat niet bijdraagt aan mijn zelfvertrouwen en waarmee de verzekeraar wet- en regelgeving en de beoordeling van de medisch specialisten aan hun laars lappen. Als trotse ondernemer, ben ik zelf op zoek gegaan naar oplossingen voor het falende overheidsbeleid: Investeren in de toekomst….en toen kwam de miljoenennota.

De Miljoenennota 2026 brengt een verlaging van het heffingsvrij vermogen met zich mee.

Dit tast mijn spaar- en investeringsmogelijkheden aan. Verder wordt er gekeken naar mogelijke belastingheffing op eigen woningen en vakantiehuizen. Het maakt daarbij niet uit of deze panden op eigen grond staan en ik ze niet commercieel verhuur. De woningmarkt staat onderdruk door de milieu- en immigratieproblematiek. Hoe gek is het dat ik mijn vakantiehuisje niet eens voor vast mag verhuren aan mijn kinderen, die door de voortdurende woningnood geen betaalbare woonruimte kunnen vinden. Dat voelt als onrechtvaardig. Ik mag de woningnood voor mijn kinderen, met het geen waar ik keihard voor gewerkt hebt, niet oplossen. Sterker nog deze selfmade oplossing wordt straks mogelijk een verdienmodel voor de belastingdienst. 

De druk op het zorg- en pensioensysteem en waarom ik ooit in vastgoed heb geinvesteerd

In een Nederland dat kampt met overvolle zorginstellingen, een zorgstelsel dat steeds verder gekort wordt, en een pensioensysteem dat ZZP’ers in de kou laat staan. Dezelfde reden waarom ik bewust geinvesteerd heb in vastgoed als vangnet. Waar de overheid faalde had ik zelf letterlijk en figuurlijk aan een oplossing gewerkt. Vastgoed zou mijn kinderen een dak boven het hoofd bieden. En mij enerzijds een alternatief AOV inkomen (verzekering) bieden en anderzijds een buffer tegen het ontbreken van een degelijk collectief pensioen. Maar deze investeringen staan in deze miljoenen nota en aankomende nieuwe wet- en regelgeving op de tocht. Daarnaast word ik als ondernemer, mocht ik ooit in de financiele ellende komen, ook nog eens gedwongen eerst mijn eigen vermogen (pensioenpotje) aan te spreken, iets wat bij loondienst niet het geval is. Waarmee ik direct een sprongetje maak na het volgende onderwerp

Toeslagen, uitkeringen en een samenleving uit balans

Ik voel frustratie als ik zie dat sommige mensen langdurige uitkeringen en toeslagen ontvangen voor relatief lichte medische klachten, terwijl ik als gezonde ZZP’er en loonsslaaf worstel met stijgende lasten. De berichtgeving in programma’s zoals PowNews, waar mensen jarenlang een Wajong uitkering ontvangen door een zwangerschapshernia (met kinderen ouder dan 15 jaar), of al 20 jaar bijstand bijstand ontvangen vanwege een zere knie en hooikorst, en op die gronden cannabis gebruikt betaald door de staat, wekt bij mij vragen op over de rechtvaardigheid van het systeem. Tegelijkertijd zie ik families worstelen met het toeslagensysteem. Een systeem dat niet altijd zo werkt waarvoor het bedoeld is, en armoede in stand houdt. Dan heb ik het natuurlijk niet over de gedupeerde ouders maar over de individuen die niet gemotiveerd zijn om meer te gaan werken (of uberhaubt te gaan werken). Om zodoende de toeslagen maar niet te hoeven verliezen vaak ook nog onder het mom “zielig voor de kinderen”. Zolang je om deze redenen de kinderen in kan blijven zetten om gratis geld te krijgen in de vorm van toeslagen en alimentatie, waarom zou je dan je kinderen leren de cirkel van armoede te doorbreken? Immers loont werken vaak niet voldoende meer en thuiszitten in de slachtofferrol wel. Het is een complex vraagstuk waar geen makkelijke oplossingen voor zijn.  

Waar gaat het heen met Nederland?

Begrijp me niet verkeerd! Nederland blijft een prachtig land met een sterk onderwijsstelsel en goede gezondheidszorg, toegankelijk voor iedereen. Toch merk ik dat mijn grenzen worden bereikt. Werken loont steeds minder, zelfstandigen worden steeds meer ontmoedigd, en de sociale vangnetten raken overbelast en uitgekleed. Nederland raakt overvol door de immigratie problematiek. Waarbij de verschillende culturen hun battles meenemen naar ons land. We kunnen niet blijven ontkennen dat wij hier geen last van hebben. We kunnen ons niet blijven verschuilen achter ” het gaat om een incident”. Dan heb ik het nog niet over het hierdoor veranderde straatbeeld waar verwacht wordt dat ik mij hierop aanpas. Ik pas!. Net als voor onze rechtstaat die voortdurend onder hoogspanning staat door ons slap juridisch optreden. Als het optreden al niet belemmerd wordt door het recht op….wat? Demonstratievrijheid, godsdienstvrijheid? Dat vind ik geen vrijheid. Het is wat mij betreft geen vrijheid blijheid. Dit in combinatie met onze huizenmarkt die potdicht zit en de milieuproblematiek raakt niet alleen mij en mijn kinderen maar ook onze boeren die wat mij betreft Nederland vertegenwoordigen op het gebied van onze voedselvoorraden en ons hollandslandschap. Ik voel mij niet meer thuis in het traditionele politieke landschap omdat ik zie dat de democratie wankelt, waarbij de politieke elite niet meer met elkaar willen en kunnen reageren. Zij lijken te vergeten dat zij onze stem vertegenwoordigen. Te veel snipper partijtjes, weglopers en roeptoeters die elkaar op voorhand uitsluiten. Wat wij Nederlanders stemmen lijkt er niet meer toe te doen. Ik schommel van een neutrale middenpositie naar een meer rechtse overtuiging, op zoek naar praktische en eerlijke oplossingen.

Mijn conclusie

De miljoenennota 2026 laat zien dat er grote uitdagingen liggen voor ZZP’ers en de werkende onder ons, die steeds meer geconfronteerd worden met beperkingen, fiscalisering en onzekerheid. Terwijl de wereld om ons heen complexer wordt, en de druk op zorg en sociale zekerheid toeneemt, is het essentieel dat beleid niet alleen oog heeft voor de kwetsbaren, maar ook ruimte laat voor zelfstandigen en de werkende onder ons, om te floreren. Want uiteindelijk is het arbeidspotentieel van hen en ZZP’ers een onmisbare motor voor onze welvaart. Hiervoor wil ik wel met vertrouwen en rechtvaardigheid behandeld worden.